Het werken met Laptop

Eerlijke blogs

Over leven met een voedselallergie en andere onruststokers.

 
  • Bonnie

Is dit nu een reactie of een babykwaal?

Bijgewerkt op: mrt 26

Op mijn instagrampagina vertelde ik onlangs dat wij met onze oudste (Noud) een thuisprovocatie hadden uitgevoerd. Een provocatie houdt in dat je opzettelijk een ingrediënt toevoegd aan het eet/drinkpatroon, om te kunnen nagaan of er nog een allergische reactie optreed.


We hadden hem een product met een beetje tarwe laten eten om te kijken of hij wellicht over zijn allergie heen zou zijn. Helaas, hij reageerde alsnog. Althans, dat vermoeden hebben we. Maar bij kinderen weet je het nooit zeker. Het kan natuurlijk ook een samenloop van omstandigheden zijn. Een gewone buikgriep die TOEVALLIG net de kop opsteekt of een hangdagje zijn. En dan komt het eeuwige twijfelen. Is dit nu wel of niet een reactie?


Ik stelde aan mijn volgers de vraag of deze worsteling herkenbaar was. Er werd volmondig JA geantwoord. Herkenbaar dus. Het was de inspiratie voor deze blog.

Allebei mijn kindjes hebben verschillende voedselallergieën. En ik betrap mijzelf er telkens op dat wanneer ze een dagje huilerig zijn, waterige stoelgang hebben of opeens een rood vlekje, dat ik dan meteen denk: hebben ze iets verkeerds binnen gekregen?


Ik neem de hele dag door en soms de hele week. Waar kan het zijn misgegaan? Heb ik iets over het hoofd gezien? Hebben ze iets nieuws gehad? Heeft de kinderopvang een fout gemaakt? Is er een allergeen bijgekomen? Zijn het toch de 'sporen van' geweest? Mijn radars draaien overuren.


Terwijl, het hoeft natuurlijk helemaal niet aan voeding gerelateerd te zijn. Het kan net zo goed een 'gewone' kinderkwaal zijn. Tandjes die doorkomen. Een griepje. Een dagje te veel indrukken. Een gewone snotneus...


En hoewel ik dit heel goed weet te relativeren, gaat mijn angst met mij aan de haal. Mijn moederinstinct laat mij dan soms in de steek. Het heeft zo hard moeten knokken om gelijk te krijgen. Zou het dan nu soms toch een steekje laten vallen?


En blijkbaar is deze gedachte heel herkenbaar voor allergymoms. Mijn volgers gaven het aan, maar ook in mijn eigen sociale kring zie ik het. Mijn petekindje heeft ook allergieën. Toen ik laatst bij mijn schoonzusje op de koffie was, zei ze 'je weet gewoon soms niet of dit erbij hoort of dat het aan een allergie gerelateerd is'. Ze zei wat ik dus regelmatig dacht. Zonder dat we dit met elkaar gedeeld hadden. Ook op kids&kurken las ik laatst een artikel over een moeder (met een heel ziek kindje), die schreef dat ze soms geen onderscheid meer kon maken: ziekte/allergie of babykwaal?


Het moederschap is al een hele uitdaging. Laat staan met allergieën erbij. Het stelt je intuïtie op de proef en je twijfelt aan jezelf.


Dit maakt het thuis provoceren natuurlijk nog moeilijker. Want naast het feit dat je speurt naar een reactie, twijfel je ook nog eens aan jezelf.


Wij hebben er bewust voor gekozen om niet meer in het ziekenhuis te provoceren. Enerzijds omdat Noud een vertraagde reactie heeft. Dat betekent dat hij soms pas op een later moment reactie vertoond. Het is dus niet zo dat hij acuut ziek wordt van het eten van producten met koemelk of tarwe. Echter, na een paar uur of soms zelfs dagen, dan is er opeens een reactie. Dit maakt het provoceren in het ziekenhuis voor ons gevoel onbetrouwbaar. We hebben daardoor ook al eens een 'foute' uitslag gekregen, met als resultaat dat Noud over zijn allergie zou zijn gegroeid en we weer mochten gaan opbouwen met koemelk. Het resultaat was een onrustig mannetje waarbij langzaam maar zeker steeds meer symptomen geleidelijk terugkwamen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij toch niet over zijn allergie heen was en we weer per direct stopte met koemelk. Maar dan begin je dus wel weer van voor af aan, want de blootstelling aan het allergeen heeft zijn immuunsysteem en darmflora weer getriggerd, en het duurt weer even voordat alles weer in balans is.

Anderzijds hebben we bewust de keuze gemaakt dat we Noud zo min mogelijk willen blootstellen aan een ziekenhuisomgeving. Hij heeft in zijn jonge leven al zo vaak een dokter of specialist moeten bezoeken. Hij staat nog steeds onder controle van de kinderarts en we hebben de nodige onderzoeken al met hem ondergaan. Toen hij nog heel klein was, vertoonde hij nog niet echt angst voor artsen. Sinds hij een jaar of 3 is, zie je dit veranderen. Hij ondergaat het niet meer zonder strijd. En terecht, hij moet zijn grenzen mogen aangeven. Maar daarom kiezen we er bewust voor om dingen die we niet perse in een ziekenhuisomgeving hoeven te doen, thuis uit te voeren. Waaronder dus ook provoceren.


Vanuit Bonbonbaksels krijg ik geregeld de vraag om een taart te maken. De meest aanvragen zijn niet tarwe gerelateerd, waardoor ik soms gebak in huis heb wat wel tarwe bevat. Uiteraard vragen de kinderen bij iedere taart: is die voor ons?!


Deze keer had ik een vanillecake over. Alleen was deze gemaakt met tarwe(patent)bloem. Roy en ik bespraken of we het zouden wagen. Twijfelend gaven we Noud een klein stukje. Wonder boven wonder ging het goed. Zou die er dan toch overheen gegroeid zijn?


Maar 1 test is geen test, zegt onze kinderarts altijd. Dus het weekend erop gaven we een rozemarijn toastje. Die avond klaagde hij over buikpijn en had hij gigantische diarree.


Betekent het dan toch dat hij nog reageert op tarwe? Dat weten we dus niet. Want hier begint de twijfel weer. Was het de tarwe of toch iets anders?


Ik heb hierover twee theorieën:


Optie 1.

In de vanillecake was tarwe absoluut niet het hoofdingrediënt en daarnaast was het een betere kwaliteit tarwe. In de cracker was de tarwe het hoofdbestanddeel en ging het om gewoon tarwemeel. Bij deze theorie ga ik ervan uit dat Noud dus minder gevoelig is geworden, maar bij een hogere dosis wel nog reageert.


Optie 2.

De vanillecake is wel een belasting voor zijn immuunsysteem en darmflora geweest. Maar zijn lijf heeft het nog getackeld gekregen. Wellicht heb ik bijsymptomen zoals huilerig en hangerigheid over het hoofd gezien (iets met mijn zoon zit ook in de peuterpubertijd). De week erna deden we nog een schepje erboven op met de cracker en dat kon zijn lichaam niet aan. Met als resultaat buikpijn en diarree.


Je begrijpt wellicht: ik heb geen bewijs voor mijn theorieën en ik krijg er nu ook geen antwoord op. We willen alleen niet weer het risico lopen dat het wel om optie 2 gaat. Dus kiezen we er nu bewust voor om het niet op korte termijn uit te testen.



Thuis mis ik tarwe ook niet. Inmiddels ben ik zelf ook erachter dat ik gevoelig ben voor tarwe en we weten heel goed onze weg erin te vinden. Het is met name het buiten de deur eten. Ook omdat Noud bijna naar de basisschool gaat. Valt hij dan weer buiten de boot? Moet ik gaan denken aan traktatietrommeltjes en hopen dat hij niks aanneemt van een ander kindje op het schoolplein.


Maar deze twijfel zit natuurlijk niet alleen bij een bewuste provocatie. De twijfel zit vooral bij reacties die je niet kunt plaatsen. Het leven met een kind met een voedselallergie zit gewoon vol twijfels. Want waar je eerst nog volledig de controle had, begint de twijfel al vanaf de vaste voeding. Voorheen was het de fles. Die kreeg je kind, that's it. Of hij nu bij jou was of bijvoorbeeld naar de crèche of oma. Maar zodra vaste voeding om de hoek moet kijken, dan wordt het al spannender. Is er een reactie te bespeuren op een nieuw ingrediënt? Heeft je kindje iets gekregen op de crèche of bij de oppas, wat een reactie veroorzaakt? Heb je iets over het hoofd gezien? En die zorgen nemen naarmate ze ouder worden ook steeds meer toe. Je kind begint dingen in zijn mond te stoppen. Mensen beginnen je kind wat aan te bieden. Je hebt minder controle en je moet vertrouwen op anderen. Wat als het restaurant toch melk toevoegd aan de omelet of de bakker niet het verschil weet tussen lactosevrij en koemelkvrij? Of je kind een zakje chips krijgt toegestopt waar melkpoeder of tarwe in zit?


Het blijft gissen. Maar je bent niet alleen in deze twijfels! Het is normaal dat je deze gedachten hebt. Ik deel dit zodat alle ouders weten dat ze daarin niet alleen staan.


Liefs,

Bonnie


Ps. Ga niet zomaar zelf provoceren! Bespreek dit altijd met de kinderarts of diëtist. Onze dietist had aangegeven dat we het konden proberen, omdat Noud een vertraagde reactie heeft, staat zij ook niet achter een provocatie in het ziekenhuis.









43 keer bekeken