Het werken met Laptop

Eerlijke blogs

Over leven met een voedselallergie en andere onruststokers.

 
  • Bonnie

Koemelkallergie en borstvoeding

Bijgewerkt op: jan 19

Bij mijn eerste zoontje stond ik persoonlijk niet achter het geven van borstvoeding. Ik voelde mij er gewoonweg niet prettig bij. Waarom? Geen idee, het was een gevoel. Echter Noud is de eerste 1,5 tot 2 jaar van zijn leven heel veel ziek geweest, mede veroorzaakt door alle allergieën. Hij stond, en staat nog steeds, daarvoor onder behandeling bij een kinderarts. Toen ik in verwachting raakte van mijn tweede zoontje, Raf, kwam het geven van borstvoeding opnieuw ter sprake. Eigenlijk wilde ik in eerste instantie weer met flesvoeding beginnen. Alleen was ik daar nu niet zo stellig in als bij Noud.

Noud en Raf, hier is Raf 4 dagen oud (2019)

Ik twijfelde enorm en heb uiteindelijk met de kinderarts van Noud besproken wat wijsheid was. We hebben na lang zoeken een hele fijne kinderarts gevonden en ik vertrouwde op haar oordeel. Ze gaf aan dat het een aantal voordelen had om te starten met borstvoeding. Wat bij ons vooral van belang was, is dat borstvoeding het risico op het ontwikkelen van allergieën verkleint (niet volledig wegneemt). Daarnaast speelde ook mee dat Noud zo vaak ziek was, dat de kinderarts twijfelde of alle vaccinaties van Noud wel goed waren aangeslagen. Ze gaf daarom aan, dat als ik zou starten met borstvoeding, Raf door mijn voeding eventueel beschermd kon worden, mocht Noud onverhoopt ziek worden. Maar ze liet de keuze bij mij.


Er zijn allerlei voordelen gekoppeld aan borstvoeding, maar ik blijf er van overtuigd dat je als moeder moet kiezen wat voor jou het beste voelt. Borstvoeding is geen roze wolk. Hoewel het bij sommige vanaf het eerste moment als een geoliede machine verloopt, heeft het grootste gros van de moeders echt wel opstartproblemen. Borstvoeding geven is hard werken (zowel mentaal als fysiek) en als het ten koste gaat van je eigen gezondheid, dan is het belangrijk dat je jezelf als moederzijden niet verliest.


Dat was dan ook de afspraak die ik met mijzelf maakte. Ik zou deze keer starten met borstvoeding, maar als het niet soepel verliep of als ik mij er niet prettig bij zou voelen, dan zou ik stoppen en overgaan op flesvoeding. Uiteindelijk heb ik Raf 9 maanden gevoed en dat ging echt niet zonder slag of stoot. Maar het voelde vanaf het eerste moment dat hij werd aangelegd goed. Al mijn angsten vielen van mij af. En uiteindelijk heb ik zelfs alles op alles gezet om hem zo lang mogelijk te voeden. Daarover later meer.


Deze blog gaat over koemelkallergie en borstvoeding, dus daar wil ik dan ook graag dieper op inzoomen. Waarom ik dit een belangrijk onderwerp vind? Raf heeft uiteindelijk toch een koemelkallergie ontwikkeld. De weg die we daarin hebben bewandeld was vrij pittig en net als de vooroordelen die er over borstvoeding in relatie tot koemelkallergie zijn.


Raf werd geboren met 38 weken. Hoewel die even moest bekomen van de snelheid waarmee hij (net als zijn broer) ter wereld kwam, namelijk een klein uurtje, deed hij het hartstikke goed. Hij hapte goed aan, dronk, was tevreden en na een aantal uur werden we ook al ontslagen uit het ziekenhuis. Eenmaal thuis ging ook alles zo zijn gangetje en durfde ik stukje bij beetje iets meer hoop te krijgen dat we het met Raf misschien wel eens wat makkelijker zouden krijgen dan met Noud.


Maar toen Raf een aantal dagen oud was, begon hij toch wat onrustig te worden en zat hij plotseling onder de rode vlekken. Het zag er niet uit als gewone baby acne, want dit zit in de hals en het gezicht van een kindje. Raf zat werkelijk van top tot teen onder. Toevallig kwam die dag de huisarts op visite om hem te checken en lieten we de uitslag zien. Hierbij benoemde ik dat ik er niet gerust op was en bang was dat ook Raf een koemelkallergie zou hebben. Het eerste wat de huisarts zei was: 'oh nee hoor, daar hoef je je geen zorgen over te maken, hij krijgt toch borstvoeding? Dan is de kans nihil dat hij een koemelkallergie heeft'.


En dit is nu precies zo'n vooroordeel en uitspraak over borstvoeding waar ik kromme tenen van krijg. Hoewel borstvoeding de beste bescherming tegen een mogelijke allergische reactie geeft, kunnen ook borstvoedingsbabies een koemelkallergie krijgen. Als jij als moeder zelf zuivel nuttigt, dan komen de eiwitten via jouw borstvoeding in het lijfje van je baby terecht. Dit kan dezelfde soort reacties veroorzaken als de manier waarop dit zich uit bij flesvoeding. De kans is kleiner, maar hij is niet nihil. Sterker nog, ik ken heel veel moeders in mijn omgeving die gestart zijn met borstvoeding en waarbij hun kindje een koemelkallergie ontwikkelde. Zelfs al in de kraamweek. Dit schrijf ik niet om moeders ongerust te maken, maar om ze er bewust van te maken dat het wel een mogelijkheid is.


Bij Raf vond ik het heel moeilijk mijn moederinstinct hierin te vertrouwen. Door de struggles die we met Noud hebben gehad, twijfelde ik aan mijzelf. Noud's reacties waren veel duidelijker dan die van Raf. De uitslag van Raf werd weggezet onder ENT (erythema neonatorum toxicum) een soort baby acne, maar een die zich over het hele lichaam verspreid. Deze trekt na een aantal dagen weer weg. Dit gebeurde inderdaad bij Raf, dus werd ik er weer iets geruster op. Echter, Raf bleef wel een bepaalde mate van onrust vertonen. Maar niet in die mate zoals Noud dat deed. Dus bleef ik mijzelf voorhouden dat het geen koemelkallergie kon zijn. Noud was veel heftiger, dus de onrust van Raf moest wel gewoon erbij horen. Hoe dit precies verliep bij Raf, daarover zal ik een aparte blog schrijven.


Uiteindelijk hakte ik toch de knoop door en besloot ik op een koemelkvrij dieet te gaan. We aten thuis al weinig zuivelproducten, omdat we in onze dagelijkse maaltijden rekening hielden met de allergieën van Noud. Toch vond ik het heel lastig vol te houden, met name ook omdat ik veel buiten de deur was en het dan een stuk lastiger wordt. Als je koemelkvrij eet, dan moet je namelijk alle soorten melk, melkproducten, maar ook producten waarin melk of melkbestanddelen verwerkt zijn mijden. Ik lette zo goed als ik kon op, maar toch ging het wel eens mis. Soms vertoonde Raf weer meer onrust, waardoor ik begon te twijfelen of ik misschien alsnog melk had binnen gekregen, of dat ik spoken zag. Ook duurt het 6 weken voordat alle koemelkeiwitten volledig uit je voeding verdwenen zijn. Daarnaast speelde mee dat ik inmiddels alweer aan het werk was en dat mijn voorraad gekolfde melk dus volledig nutteloos was (lees: niet volledig koemelkvrij).


Na 7 maanden belde ik de koemelkpoli en gaf aan dat ik toch wilde testen met een dieet flesvoeding. Ik had er geen rust op. Waar ikzelf vooral tegenaan liep en dat is misschien wat andere allergymoms ook herkennen: dat je op een gegeven moment niet meer kan inschatten of je te maken hebt met 'gewoon' babyleed, waar iedere uk doorheen moet, of met een allergische reactie. Sprongetjes, tandjes en andere onruststokers, zorgen ervoor dat je niet meer weet wat nu wel en niet gerelateerd is aan de voeding. Als ik overging op een dieet flesvoeding, dan had ik in ieder geval de zekerheid dat het niet aan de voeding kon liggen als hij weer onrust vertoonde.


Gelukkig hoefde ik nu niet veel overtuigingskracht te gebruiken, omdat we al bekend waren op de koemelkpoli. Als een broertje of zusje een bewezen koemelkallergie heeft, dan is de kans namelijk groter dat dit bij een volgend kindje ook optreed. We kregen dus een machtiging voor een dieetvoeding. Echter kreeg ik Pepti voorgeschreven. Wat dit precies inhoudt, dat kun je lezen op de blog over dieetvoeding bij koemelkallergie.


Achteraf gezien ben ik stom dat ik dit geaccepteerd heb. Wat ik toen niet wist, en nu inmiddels wel, is dat het starten van een sterk hydrolysaat op basis van wei-eiwit (want dat is Pepti), geen zin heeft bij en vermoeden op koemelkallergie bij borstvoeding. Hoewel borstvoeding dus ook koemelkeiwitten doorgeeft aan het kindje, zijn de eiwitten in borstvoeding dusdanig verknipt, dat ze overeenkomen met de eiwitten in Pepti. Het resultaat was dus: geen verbetering. Naast het feit dat het mij bloed, zweet en tranen heeft gekost om Raf überhaupt de dieetvoeding te drinken (hij was inmiddels 7 maanden en de smaak van dieetvoeding is nou niet bepaald heel lekker). Was het ook nog eens zinloos, want deze mate van verkniptheid had hij al aangeboden gekregen via de borstvoeding en daar reageerde hij dus op.


Uiteindelijk zijn we bij Raf ook op de laatste gradatie dieetvoeding uitgekomen, namelijk Neocate. Niet alleen reageerde hij op koemelk, maar ook op soja (wat je vaak hand in hand ziet gaan doordat de eiwitten op elkaar lijken). Pas na de Neocate zagen we verschil. Hij werd rustiger, was meer tevreden en begon hij door te slapen (halleluja, hij was inmiddels 9 maanden). Ik heb hem geprobeerd te blijven voeden, waarbij ik zelf koemelk en soja in mijn voeding meed, maar Raf had er geen behoefte meer aan. Na 9 maanden eindigde ons borstvoedingsavontuur en was Raf tevreden met de fles.


De reden dat ik deze blog schrijf, is omdat ik:

  • Moeders die borstvoeding geven wil laten weten dat bij borstvoeding alsnog een koemelkallergie kan optreden en ze dus op hun gevoel moeten afgaan, op het moment dat ze vermoeden dat hun kindje ergens last van heeft. Laat je niet wijsmaken dat koemelkallergie en borstvoeding niet samen gaan. Ik zeg niet dat het perse een koemelkallergie moet zijn, maar neem het in ieder geval mee in je zoektocht.

  • Moeders wil meegeven dat ze bij het volgen van een koemelkvrij dieet echt alle soorten melk moeten mijden, ook in bewerkte producten wordt het vaak verwerkt.

  • Op het hart wil drukken dat bij het voorschrijven van een dieet flesvoeding, het vaak niet voldoende is om te starten met een sterk hydrolysaat op basis van wei-eiwit, en dat je beter kan vragen om een verder verknipte variant zoals Nutrimagen #nospon.


Liefs,

Bonnie



77 keer bekeken